In mijn werk krijg ik vaak de vraag: “Is mijn overleden dierbare wel bij het licht?”
Mijn antwoord is meestal verrassend eenvoudig: ze zíjn licht.
Vanuit mijn spirituele beleving en de ervaringen die ik in mijn werk opdoe, zie ik dat we na ons overlijden bevrijd zijn van alles wat ons als mens zo kan beperken. Angst, schuld, boosheid, verdriet, lichamelijke pijn… het zijn ervaringen die horen bij het aardse leven. Wanneer we sterven, vallen die als het ware van ons af. Wat overblijft is onze essentie. En die essentie is liefde.
Dat betekent niet dat we onverschillig worden voor het leven dat we achterlaten. Integendeel.
Er wordt vaak beschreven dat we na onze dood ons leven terugzien. Niet alleen door onze eigen ogen, maar ook door de ogen van de mensen die we hebben ontmoet. We voelen hoe onze woorden, keuzes en daden anderen hebben geraakt. Niet als straf of veroordeling, maar vanuit een diep begrip en mededogen.
Juist daarom willen veel overledenen, zoals ik dat ervaar, hun dierbaren blijven ondersteunen. Ze willen helpen waar pijn is ontstaan, troost brengen waar verdriet leeft en laten weten dat de liefde niet ophoudt wanneer het lichaam sterft. Ze willen ons laten voelen dat ze er nog steeds zijn, alleen op een andere manier.
Voor hen is het lijden voorbij.
Voor ons blijft vaak de pijn van het gemis.
Misschien is dat wel de grootste uitnodiging die zij ons geven: laat hun lijden los. Het is voorbij. Gun jezelf de ruimte om verder te leven zonder voortdurend bang te zijn dat zij nog vastzitten in pijn of duisternis.
Wat mij daarbij telkens raakt, is dat overledenen ons óók iets anders lijken mee te geven.
Ze herinneren ons eraan hoe bijzonder het aardse leven eigenlijk is.
Hoe heerlijk het is om de zon op je huid te voelen. De geur van versgebakken brood op te snuiven. Een geliefde vast te houden. Te lachen tot je buik pijn doet. De wind door je haren te voelen, muziek te horen, de zee te proeven, een kind te zien opgroeien.
Dat zijn ervaringen die onlosmakelijk verbonden zijn met ons mens-zijn.
En juist daarom lijken zij ons steeds weer aan te moedigen om er volop van te genieten.
Niet later.
Niet ooit.
Nu.
Leef met aandacht. Heb lief. Vergeef waar dat kan. Geniet van alles wat je met je lichaam en je zintuigen mag ervaren.
En wanneer je denkt aan degenen die zijn overleden, probeer dan niet alleen hun afwezigheid te voelen, maar ook de liefde die zij nog altijd voor je hebben.
Misschien is dat wel het mooiste geschenk dat zij ons kunnen geven: de herinnering dat liefde blijft, terwijl het lijden voorbijgaat.
