Haar anders zo heldere stem klinkt schor. “Ik heb heel erg hard gegild”, vertelt ze. “Ik was zo boos, het deed zo’n pijn, het was alsof er op mijn hart werd gestampt.” De tranen zitten hoog, merk ik. “Ik heb over een paar dagen een optreden, maar nou ben ik bang dat het niet lukt.”
We gaan eerst even landen en zakken in het lijf. Ik ga achter haar zitten en leg mijn handen op haar gespannen schouders. De tranen gaan stromen. Ik nodig haar uit om geluid te maken. Dan gaat ze vertellen, over haar moeder die haar keer op keer het gevoel geeft dat ze het niet goed doet, haar keuzes nooit vertrouwt.
“Het is nooit genoeg, wat ik ook doen. Ik ben gewoon Rupsje Nooit Genoeg!”
We gaan staan en oefenen met nee zeggen tegen de ongetwijfeld goedbedoelde maar ongevraagde adviezen van haar moeder. Het lukt haar bijna niet om rechtop te blijven staan. Ik probeer haar meer te laten zakken in haar voeten, benen, buik en bekken… lekker laag in de stem. En dan komt opeens de boosheid, een explosie van kracht. Haar stem klinkt luid en duidelijk. Als ze weer rustig is, vraag ik haar wat ze hoopt te krijgen van haar moeder. “Ik wil dat ze me ziet zoals ik ben!”
Ze klinkt als een klein verdrietig meisje, en ik voel dat deze pijn van heel diep komt, oud zeer is. “Misschien ga je dit nooit krijgen van je moeder, omdat ze dat niet kan geven, opper ik, “maar jij kan jezelf wel omarmen.”
We zingen voor het kleine meisje in haar wat nooit ontmoet is in al haar gevoeligheid. De woorden “Ik ben Rups Genoeg” ontstaan spontaan. We moeten er vreselijk om lachen, en ik zie haar stralende persoonlijkheid door breken, als de zon door de wolken.
Een paar dagen later krijg ik een appje van haar dat het optreden is gelukt, met een tekening van Rups Genoeg.
Heb je ook het gevoel dat je iets los wil laten door Stembevrijding? Stuur dan een berichtje naar info@nynkadelcour.nl of bel 0622746584
(Deze blog en de tekening zijn met toestemming gepubliceerd.)
